Pablo Picasso’nun Les Demoiselles d’Avignon (1907) adlı eseri, beş kadın figürünü keskin açılar ve parçalanmış yüzeylerle kurgulanmış bir kompozisyon içinde betimler. Figürler, düzleştirilmiş bir mekân algısı içinde birbirine yakın ve gerilimli bir düzen oluşturur.

Eser, Kübizm’in erken dönemine geçişte figür ve mekânın parçalanması, perspektifin kırılması ve formun geometrikleşmesiyle öne çıkar. Maskımsı yüz ifadeleri ve keskin hatlar, geleneksel temsil anlayışını radikal biçimde dönüştürür.

Modern, grafik ve güçlü kontrastlara sahip iç mekânlarda, özellikle çağdaş sanat odaklı alanlarda belirgin ve güçlü bir görsel odak oluşturur.