Geertruide wordt op een dag wakker in een bed op een zaal. Ze vermoedt dat ze naar een verpleegtehuis is gebracht en heeft vage herinneringen aan een beroerte. Haar dochter Helena, die in Parijs woont, kan haar maar weinig bezoeken. Terwijl Geertruide terugkijkt op hun leven en zich angstig afvraagt wat er komen gaat, vertelt Helena ook háár verhaal. Net voordat ze sterft beseft Geertruide dat ze de drang naar zelfstandigheid van haar dochter meer waardeert dan ze haar ooit heeft getoond.

De grote zaal is een juweel vol mededogen, over de eenzaamheid die ouderdom met zich mee kan brengen en over het onvermijdelijke einde van ieders leven.