Terwijl de zeespiegel blijft stijgen, ligt het strand er als een plaatje bij en rekent de parkeerplaatsexploitant zich rijk. Tussen het behouden thuis en het woeden van de wereld beweegt het helmgras zich onophoudelijk voort. In woorden die van lyrisch naar lucide golven probeert Thomas Möhlmann in kaart te brengen wat uit zicht raakt, vast te leggen wat niet stil wil liggen. Waanzin, landschap, liefde en rouw: er is weinig tijd, maar voor alles een plek, en:

iedereen is welkom en alles is te gast,

mijn handen liggen op tafel en de ziekteverzuimstatistieken zullen zingen vanuit de duinen, wijzen ons als onze handen de weg, zingen ons vanuit het duingebied

toe: alles is hier, zingen ze, alles is hier te gast.