Na de bevrijding van Nederland in 1945 werd Fort Blauwkapel bij Utrecht ingericht als bewarings- en verhoorcentrum voor politieke delinquenten, spionnen en collaborateurs.

Achter de vestingmuren ontvouwde zich een wereld van ondervragingen, bewaking en machtsmisbruik. Canadese militairen, Nederlandse verhoorders en bewakers kwamen hier in direct contact met mannen en vrouwen die werden beschuldigd van landverraad, spionage of collaboratie met de bezetter.

Het naoorlogse revanchisme had directe invloed op de behandeling van deze politieke delinquenten. Bewakers, oud-illegalen en leden van de inlichtingendienst maakten gebruik van het machtsvacuüm om hun eigen doelen na te streven. De verleiding was groot om uit naam van wraak, anticommunisme of persoonlijk gewin gedetineerden en hun familieleden te kwellen.

Dit boek brengt, vaak voor het eerst, een uitgebreid overzicht van de mensen die betrokken waren bij Fort Blauwkapel – van commandanten en tolken tot kampbewakers en gedetineerden. Het resultaat is een gedetailleerde reconstructie van een vergeten, maar cruciaal hoofdstuk uit de Nederlandse naoorlogse geschiedenis.

Gebaseerd op archiefonderzoek, persoonlijke dossiers en getuigenissen schetst dit werk een indringend beeld van de dunne scheidslijn tussen dader en slachtoffer, tussen recht en willekeur, tussen schuld en overleven.