De term 'snaffelbit' kan worden toegeschreven aan de Middeleeuwen. Vroeger was het gebruikelijk om paarden met een Weymouth bit te berijden, voorzien van zeer lange bakstukken. Om de paarden water te geven, vervingen mijnwerkers het bit door een eenvoudiger exemplaar. Zo ontstond de naam 'snaffelbit'. Tegenwoordig is het snaffelbit de meest voorkomende vorm van bitten. Dit omvat alle mondstukken met losse ringen. Een snaffelbit werkt door het aanspannen van de teugels. Door de teugels aan te spannen, worden de hulpen naar de tong en de onderkaak overgebracht. Snaffelbitten zijn verkrijgbaar in verschillende vormen en materialen. De meest voorkomende bitten zijn de enkel- en dubbelgelede bitten.