Schijn bedriegt. Aldous Harding zong wellicht nooit eerder zo verstaanbaar als op Train on the Island - en in de eerste tellen van track twee, 'One Stop', lijkt de Nieuw-Zeelandse zich zowaar aan een Mitski- of Japanese Breakfast-achtig popliedje te beginnen. Maar als Train on the Island één ding duidelijk maakt, is het dat Harding zich nimmer laat voorspellen of begrijpen. Die popmomentjes onderbreekt ze maar al te graag; er is dan al lang weer een excentriek nieuw idee ontstaan. De spaarzaam gearrangeerde pianoliedjes hoeven zich niet eens aan je op te dringen om je van de leg te brengen. Geef je je over aan deze stille vindingrijkheid, dan is het een heerlijk betoverende rit.