Dit boek gaat over de zwarte doos van Pandora. Je loopt tegen een muur als je over een familietrauma schrijft. De doos van Pandora gaat namelijk niet open. De sleutel is verloren gegaan. Met hernieuwde krachten probeer ik de doos weer open te krijgen, omdat ik er last van heb. Al jarenlang. Het is nu zaak om openheid van zaken te geven en de doos van Pandora te openen. Het is altijd een geheim geweest wat erin zat, maar het was zwart en stonk. Verbleekt in de vergetelheid.
Het is alsof je over een gang loopt met allerlei kamers. Maar de laatste kamer mag je niet in. En dat intrigeert. Uiteindelijk maak je de deur open en ziet alleen maar een zwarte doos, de doos van Pandora. Vol met trauma’s, angsten, teleurstellingen en verwrongen inhouden. Alles wat jarenlang is weggeduwd, maar vooral wat er geparkeerd is door vorige generaties en waarmee deze generatie mee is opgezadeld. Dat is domweg niet eerlijk.