In 1604 bracht Van Mander zijn ‘Schilder-boeck’uit met handreikingen voor het maken van schilderijen, maar ook met biografieën van Nederlandse, Duitse en Italiaanse kunstenaars uit het verleden en uit de tijd van Mander zelf. Tevens vermeldde hij een aantal praktische leefregels, waaronder: “’s zomers vroeg slapengaan en vroeg opstaan wordt geraden, en de zang der vogels te gaan horen”. Karel van Mander schreef ook proza en sonnetten.

Zelf schilderde Van Mander voornamelijk religieuze en historische voorstellingen. De dans om het gouden kalf verbeeldt een Bijbels verhaal over ontrouw. Terwijl Mozes op de berg Sinaï is, maken de Israëlieten een afgodsbeeld. Ze smelten hun gouden oorringen om tot een gouden kalf. Karel van Mander toont hier hoe ze een offer brengen aan hun nieuwe afgod. Wanneer Mozes later van de berg afdaalt, gooit hij uit woede de twee stenen tafelen stuk waarop de tien geboden staan geschreven.

Anders dan de titel doet vermoeden, staat het gouden kalf in dit schilderij niet op de voorgrond: het is in de verte afgebeeld. Van Mander focuste zich op de uitbundig feestvierende mensen